...

Beni öldürmüşsün gibi günah yaz sol omzunun üstündeki haneye, meleğinden önce davran hem de...Giderken bir şey yapmış ol benim için böylece. Kendini lekele, beni temizle... Gerisi beni ilgilendirmiyor, ilgilendiremiyor uzunca bir süre. Ben kendimle, iki ciğerimin arasında açtığın ılık ılık kan sızan yaranın bakımı ile uğraşmalıyım, her gün ölmeliyim inceden inceye , son hücreme kadar küllenmeliyim ki, yeniden doğayım tüm gücümle.
Bu kadar yükseğe çıkarmasaydın beni keşke, düşmenin, yere çakılmanın, düşerken yüzüme çarpan rüzgarın şiddeti, acısı daha hafif olurdu belki böylece, belki de... Bu hayat, kanayan bir yara, ciddi darbe almış bir beden, ölümü gerçekleşmiş bir beyinle çok paralize, ama sen sakın tükenme, O zaman "biz" den hiç bir şey kalamaz geriye. Kalmalı, hatırlatmalı bazı şeyler bizi, inan bana bunu istiyorum kontrolsüz bir delilikle. Bizli fotoğraflar, bizli yollar, bizli filmler, bizli şarkılar, bizli kavgalar, bizim yan yana düşen ayak izlerimiz, bizim birbirine sevgi le arzu ile değen gözlerimiz, bizim kendiliğinden mıknatıs gibi birbirine yanaşan ve kenetlenen ellerimiz, bir başkasını imkansız kılan biz,sen, ben , ikimiz, ne harükulade, adeta fevkaladenin fevkınde, ama sen gene de bilme. Bilme, sen olmasan bile beni mutlu eden şeyin sihrini, gizemini, bilme, beni ayakta tutan, içinde sadece sen olan hikayelerin hayalperestliğini, bilme! Bilme, acı içinde sağdan sola, soldan sağa kıvranırken, damardan aldığım sakinleştiricinin reçetesini, bilme, ve bilme yokmuşsun gibi değil varmışşın gibi güvenle attığım temiz adımlarımın bana verdiği huzuru, sakın bilme, öğrenme...
Mutluyum bir "sen" in varlığından yüzümde bir tebessüm, mutluyum sakince, mutluyum cennete yaklaştığım için sen günah işledikçe...